Oekraïne


About Project

Oekraïne: Europees, al dan niet Russisch gezind, doordrenkt van corruptie of godsvruchtig en vlekkeloos? Ik trok in 2009 op reportage naar dit mysterieuze land.

Geografisch gevangen tussen West-Europa en Rusland, leeft Oekraïne op zichzelf en toont weinig overeenkomsten met de naburige Oostbloklanden. Dit heeft gezorgd voor een verdeelde bevolking: een Europees gezind en katholiek West-Oekraïne tegenover een Russisch gezind en orthodox Oost-Oekraïne.

Ik kwam in contact met de hulporganisatie Caritas International voor een reportage in de regio van Ivano-Frankivsk (Oekraïens: Івано-Франківськ). Ivano-Frankivsk, de hoofdstad van de gelijknamige oblast (te vergelijken met onze provincies), is met zo’n 240.000 inwoners een belangrijk handelscentrum in West-Oekraïne. In juli 2008 werd deze regio zwaar getroffen door overstromingen waarbij 20 mensen omkwamen en honderden gezinnen zonder onderdak vielen. De Oekraïense overheid zorgt voor nieuwe woningen in hoger gelegen gebieden. Caritas zorgt op haar beurt voor het meubilair en andere logistieke steun.

Ik werd er hartelijk onthaald door onze gids, Igor, een persoonlijke kennis van mijn Belgische contactpersoon en medereiziger. Door zijn engagement en enthousiasme verliepen de contacten met de plaatselijke bevolking zeer vlot en kreeg ik de kans om verschillende aspecten van het Oekraïense leven mee te maken en op de gevoelige plaat vast te leggen.

De reportage toont het dagelijkse leven waaronder de plaatselijke lagere school, maar ook een traditionele trouwplechtigheid en een Grieks-katholieke begrafenis. Doorheen de hele reeks is het geloof en de ‘al dan niet oprechte’ gelovigheid van de bevolking dé rode draad, met als hoogtepunt ons bezoek aan de bisschop van Kolomyya, die zijn bijnaam, ‘de spekpater’ waardig bleek toen we werden uitgenodigd samen met hem een maaltijd te nuttigen.

Samen met enkele medewerkers van Caritas bracht ik ook een bezoek aan de slachtoffers van de overstroming, een speciale ervaring die zeer emotioneel geladen was. We waren de stille getuigen van het verdriet om verloren familieleden, vrienden, … maar ook van de oprechte dankbaarheid voor de hulpverlening.

Oekraïne mag dan een land van tegenstrijdigheden zijn, de gastvrijheid die ik mocht ervaren was authentiek en hartverwarmend.

DATUM
JANUARI 2009

CATEGORIE
PERSOONLIJKE PROJECTEN, REPORTAGE